Nie ma chyba podręcznika historii Kanady, który wymieniałby to nazwisko w opisach dziejów kraju w końcu XIX wieku. A przecież w owym czasie Ned Hanlan był niewątpliwie najbardziej znaną postacią kraju i chyba najbardziej znanym na świecie Kanadyjczykiem. Dzisiaj, jego nazwisko pamiętają tylko nieliczni sympatycy dawnego sportu.

Torontończyk z urodzenia i wychowania, Ned Hanlan był w latach 1878-1884 absolutnie najlepszym wioślarzem na świecie. Rozpoczynał swą sportową karierę w Toronto i po trzech latach, na pierwszych renomowanych zawodach w Filadelfii, pokazał się z jak najlepszej strony, pozostawiając za sobą wielu światowej sławy wioślarzy. Jego zwycięstwo napełniło torontończyków taką radością, że natychmiast powołano do życia Hanlan Club – grupę właścicieli tawern, biznesmenów i urzędników państwowych, którzy postawili sobie za cel finansowe wspieranie kariery młodego mistrza.

W roku 1877 Ned Hanlan zdobywa mistrzostwo Kanady, pokonując w pięciomilowym wyścigu na jeziorze Ontario dotychczasowego mistrza, Wallace Rossa z Saint John. Przed ponad stu laty w sporcie mistrzostwo uzyskiwano zwykle poprzez zakończone powodzeniem wyzwanie mistrza na indywidualny pojedynek.

Od kolejnego roku rozpoczęła się niesamowita i niezrównana kariera torontońskiego wioślarza. W Stanach Zjednoczonych i w Europie ścigał się raz za razem i zawsze zwycięsko. Co więcej – większość pojedynków rozgrywał tak, jak słynny wyścig na londyńskiej Tamizie z Brytyjczykiem Trickettem. Mniej więcej w połowie dystansu Hanlan, poznawszy już klasę przeciwnika, zaczął błaznować dla uciechy widzów. Zwolnił, zaczął demonstrować widoczne objawy wyczerpania, wreszcie – na 500 metrów przed metą dosłownie padł na dno łodzi. Dopiero gdy rywal zaczął zagrażać zwycięstwu Hanlana, torontoński mistrz zakończył tę zabawę w kotka i myszkę, niespodziewanie odzyskał siły i zakończył wyścig wspaniałym sprintem do mety. Publiczność była zachwycona.

Do 1884 roku Ned Hanlan nie tylko był niepokonany – wydawało się, że jego niezwyciężoność ma nadludzki charakter. Dopiero w Australii, po siedmiu latach nieprzerwanego pasma zwycięstw, Ned Hanlan musiał uznać wyższość rywala. Przegrał z Williamem Beachem.

W rok później spróbował odzyskać laurowy wieniec mistrza – ale bez powodzenia. Wkrótce wycofał się z wyścigów. Przez jakiś czas jeszcze trenował wioślarzy torontońskiego uniwersytetu, by w późniejszym okresie życia zmienić karierę zawodowego sportowca na urząd polityka – przez kilka lat był powszechnie szanowanym radnym miasta Toronto.

W szczytowym okresie swej kariery Ned Hanlan był naprawdę narodowym bohaterem Kanady. Wszędzie witały go tłumy, telegramy donosiły o jego zwycięstwach, wyścigi z jego udziałem oglądało nieprzeliczone mrowie kibiców. Jego nazwiskiem dekorowano hale sportowe, budynki miejskie, ulice. Najwybitniejsi obywatele Kanady uznawali to za zaszczyt, gdy mogli zaprosić chłopaka z torontońskich przedmieść na przyjęcie, obsypać go podarkami.

Ned Hanlan, mistrz wioślarski, był bowiem ucieleśnieniem narodowych ambicji Kanady – wówczas ciągle jeszcze mało znanego na świecie kraju. Był symbolem kraju rozpoznawanym w całym niemal świecie interesującym się osiągnięciami sportowymi. Nie zaszkodził temu bynajmniej oryginalny styl” zwycięstw Hanlana – jak chociażby zademonstrowany w słynnym wyścigu na Tamizie. Ned Hanlan był zawodowym sportowcem i jako taki dostarczał widowni tego, po co przyszła ona na widowisko – spektakularnego pojedynku, emocji i dreszczyku niepewności.

W końcówce XIX wieku Ned Hanlan dał Kanadzie coś, czego nikt inny jej wówczas dać nie potrafił – światowy rozgłos. Tym bardziej, że z dumą zawsze podkreślał swą narodową przynależność. A były to czasy, gdy naprawdę niewiele osób na świecie w ogóle wiedziało o istnieniu tego kraju, a jeżeli już, to tylko jako integralnej części imperium Wielkiej Brytanii. Kanada tych lat rozpoczynała dopiero swoje poszukiwania narodowej odrębności – tak od Wielkiej Brytanii, jak i od Stanów Zjednoczonych. Proces ten miał trwać jeszcze przez dziesiątki lat.

I dlatego wkład torontońskiego mistrza wioślarstwa miał tak wielkie znaczenie – był bowiem pierwszym podkreśleniem kanadyjskiego nacjonalizmu na światowej arenie w czasie, gdy nie mieli szanse na światowe uznanie inni przedstawiciele Kanady, innych zawodów. Kanadyjczyka Hanlana widział i znał cały świat; Kanadę świat znał i widział w najlepszym przypadku jako część Wielkiej Brytanii, tyle że położoną po drugiej stronie Atlantyku.

Co więcej – chociaż był z Toronto, z Ontario – Ned Hanlan potrafił pokazać się jako przede wszystkim Kanadyjczyk, a jego sława spłynęła na cały kraj. Z jego osiągnięć mógł być dumny mieszkaniec tak południowego Ontario jak i północnych regionów Brytyjskiej Kolumbii.

Dopiero XX wiek niemal całkowicie zapomniał o wkładzie torontońskiego sportsmena w kształtowanie Kanady i budowę jej narodowego wizerunku.